Dla Stanislava Turiny rysunek ma znaczenie fundamentalne. Jest to niemal pismo automatyczne, w którym artysta snuje refleksję nad procesami politycznymi, społecznymi i artystycznymi zachodzącymi w kraju. Grafika staje się dla niego przestrzenią do stawiania ważnych pytań egzystencjalnych i poszukiwania na nie odpowiedzi. W swojej realizacji Waldemar Tatarczuk przetwarza rysunki Turiny – nadaje im skalę, lecz pozostawia je równie niewielkimi i niepozornymi.
Tatarczuk komentuje: „Do stworzenia tych form zainspirowała mnie opowieść Stasa. Wiele lat temu zaczął on tworzyć małe obiekty, które miały mu służyć za modele do rysunków, choć ostatecznie nigdy ich w ten sposób nie wykorzystał. Postanowiłem odwrócić ten proces i odtworzyć jego rysunki z cyklu Niekończąca się martwa natura w formie ceramicznych rzeźb”.
Ten gest zwraca uwagę na to, co zwykle pozostaje niedostrzeżone, a zarazem podkreśla wagę pracy artysty jako istotnej rutyny intelektualnej – zadania, które w czasie wojny staje się jeszcze trudniejsze.
Instalacja Patyki, kije, pałki po raz pierwszy została zaprezentowana w 2024 roku jako część indywidualnej wystawy artysty Kilka kilogramów wystaw, której ekspozycja była zmienna w czasie. Zgromadzone obiekty – gałęzie, laski, bat, wskaźnik, wędka, parasol, złamana miotła i inne – zostały znalezione lub zebrane w różny sposób na przestrzeni wielu lat. Każdy z nich ma swoją historię, a zarazem nie oznacza nic konkretnego.
W przestrzeni galerii stają się jednak znaczące – mówią o nieprzypadkowości życia, przywołują praktyki Artema Badulaieva, Denysa Pankratova, Darii Kuzmych, Yurii Kruchaka, Yulii Kostierevej, Katii Libkind oraz Tiberii Silvashiego, a także w nieoczywisty sposób odwołują się do dziedzictwa Kolektywnych Działań.
Artysta, który traktuje życie jak żywy materiał, prowokuje widza do refleksji nad tym, czym są rzeczy proste – jaki sens potrafią zyskać „niepotrzebne” i „zbyteczne” przedmioty, co w ogóle jest „zbędne”, i dlaczego najcenniejsze mogą okazać się właśnie stare, drewniane proce, bardziej wartościowe niż drogocenne obiekty codzienności.
Stanislav Turina urodził się w 1988 roku w Makiejewce w obwodzie donieckim, dorastał w Mukaczewie w obwodzie zakarpackim. Wykształcenie artystyczne zdobył na Wydziale Szkła Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych (2005–2011). W swojej praktyce posługuje się różnymi mediami: graffiti, ceramiką, rysunkiem, instalacją, performansem i innymi mediami. W 2010 roku, wspólnie z innymi artystami, współzałożył Black Circle Festival. Był także współtwórcą dwóch samoorganizujących się galerii: Detenpyla oraz Jefremowa 26. W 2012 roku wraz z Yuriyem Bileyem, Antonem Vargą, Pavlo Kovachem młodszym, Olehem Perkovskyi’m i Yevhenem Samborskyi’m współtworzył kolektyw Otwarta Grupa (Відкрита група). W 2018 roku współnie z artystką Kateryną Libkind założył „Atelienormalno”, pracownię dla artystów z zespołem Downa i bez.