tatarczuk +

Dojrzałość jest piękna, lecz nie bardziej niż niewinność
olej na płótnie, 2025

Projekt Kateryny Aliinyk jawi się jako feministyczna interwencja w już istniejące dzieło Waldemara Tatarczuka. Tworząc własne malarstwo na pracy uznanego artysty i kuratora, Aliinyk nie wypiera jednak pierwotnego obrazu – dopełnia go, zachowując jego oryginalny styl. Podważa w ten sposób pozycję artysty-mistrza, bardziej doświadczonego i znanego, jednocześnie starając się nie zatracić większej części oryginału.
Praca staje się więc punktem wyjścia do dyskusji o autorstwie, o roli artysty, o kuratorze jako figurze kluczowej, a także o męskości, sile i władzy w świecie sztuki. Czym właściwie jest dzieło i co stanowi jego oryginał?
Praca Tatarczuka staje się tutaj materiałem, z którego buduje się nowy język artystyczny – język powstający tu i teraz. Oddając swoją pracę Katerynie Aliinyk, Tatarczuk na nowo definiuje swoją rolę jako artysty, stawiając otwarte pytanie o to, co twórca może oddać, przekazać, zaproponować innym.

1998, Ługańsk (Ukraina)
Od 2016 roku mieszka i pracuje w Kijowie. Ukończyła Narodową Akademię Sztuk Pięknych, gdzie uzyskała tytuł magistra (2021). Studiowała również na kierunku Sztuka Współczesna w Kijowskiej Akademii Sztuk Mediów (2020) oraz na kierunku „Pozycje Artyst_ek” w ramach eksperymentalnego projektu samokształceniowego Method Fund (2020). Prace Kateryny były prezentowane m.in. na wystawie „From Ukraine: Dare to Dream”, która znalazła się w oficjalnym programie towarzyszącym 60. Biennale w Wenecji (2024), „Nasze lata, nasze słowa, nasze straty, nasze poszukiwania, nasze my” (Jam Factory Art Center, Lwów, 2023), na Biennale Kijowskim 2023, na Biennale Matter of Art w Pradze oraz na wystawie „Między pożegnaniem a powrotem” w Arsenale Mysteckim w Kijowie, na „A:2402 D:2022” w Niemczech, „State of emergence” w Rumunii (2021) i innych. Laureatka pierwszej Nagrody Specjalnej PinchukArtCentre (2025).