tatarczuk +

W przestrzeni wystawy prezentowanych jest kilka prac Antona Sayenko, połączonych motywem pejzażu. Artysta uważnie wpatruje się w horyzont, próbując oddać jego niepokojącą naturę, a zarazem czułość i bliskość. Bezludne krajobrazy Sayenki są nasycone emocjonalną obecnością. Poszukując odpowiedzi na pytanie, jak zrozumieć doświadczenie drugiego człowieka i współdzielić jego lęk, Waldemar Tatarczuk wykonuje krytyczny gest: umieszcza własny wizerunek w lightboxach. Otwarte pozostaje jednak pytanie: czy spojrzenie skierowane w tę samą przestrzeń pozwala naprawdę współdzielić los innej osoby, czy jest to jedynie iluzja zbliżenia?

1989, Sumy (Ukraina)
Ukończył Sumskie Wyższe Studium Sztuk i Kultury im. Bortniańskiego (2009) oraz Narodową Akademię Sztuk Pięknych i Architektury (2019). Studiował również na kierunku Sztuka Współczesna w Kijowskiej Akademii Sztuk Mediów (2015) oraz na kierunku „Przestrzeń Uwagi” w ramach eksperymentalnego projektu samokształceniowego Method Fund (2016). Jest laureatem nagrody specjalnej konkursu dla Młodych Artystów Ukraińskich MUHi (Kijów, 2015). Regularnie uczestniczy w Sympozjum Land Art „Mohrytsya”. Uczestnik „Biennale Młodej Sztuki” (Charków, 2019). Laureat Nagrody Specjalnej PinchukArtCentre (2022), finalista Nagrody PinchukArtCentre (2025). Główne wystawy indywidualne: „Ciemna przestrzeń” w Galerii Closer (2019); „Fatamorgana” (2020) i „Poranny wieczór” (2024) w Galerii the Naked Room; „Brudne” (2021) w Galerii Dymchuk. Mieszka i pracuje w Kijowie.